بی تردید پروین اعتصامی بزرگترین شاعره ایران است که در بیست وپنجم اسفند ماه سال ۱۲۸۵هجری شمسی در تبریز بدنیا آمد.پدرش یوسف اعتصام الملک آشتیانی از نویسندگان وفضلای ایران بود. پروین تحصیلات ابتدایی را نزد پدر فاضل خود آموخت ودر آن روزگار که مدارس دخترانه وجود نداشت و همگان ازاین که دختران به مدرسه روند بیم داشتند .پروین ادبیات فارسی را فرا گرفت و از همان سنین کودکی با استعداد ذاتی خویش به شعر گفتن پرداخت.اشعار او چنان ساده وبی پیرایه ودر عین حال محکم وقوی بود که اطرافیانش رادچار بهت و حیرت می نمود.بعد از مدتی پدرش یوسف به تهران آمد وپروین تحصیلاتش را در این شهر درمدرسه آمریکایی ها (چونکه مدرسه دخترانه ایرانی وجود نداشت)ادامه داد وپس از فراغت از تحصیل در همانجا به تدریس پرداخت .اشعار نغز واستادانه پروین که بیشتر مناظرات اشیاءویا حیوانات مختلف است .اولین دیوان اشعارش در سال ۱۳۱۴ شمسی به چاپ رسید .مهربانی و دوست داشتن در اشعار پروین جایگاه ویژه ای دارد .پروین اعتصامی در اشعار خویش حاکمان ستمکار وشاهان مستبد وپارسا نمایان ریاکاروزاهدان فریبکاری را که بر جان ومال مردم مسلط شده وآنها را همچون عنکبوت در تار خویش گرفتار نموده وخونشان را می مکند مورد نکوهش قرار داده ودر مناظرات بین موجودات بیجان ویا انسانهای حاکم ومحکوم ویا مست وهوشیار ،استاد است. واینک یکی از مناظرات مشهور ایشان ،که بین مست وهوشیار است را در ذیل می آورم:
محتسب مستی به ره دید و گریبا نش گرفت / مست گفت ایدوست این پیراهن است افسارنیست
گفتی مستی زان سبب افتان وخیزان میروی / گفت جرم راه رفتن نیست ره هموارنیست
گفت می با ید ترا تا خانه قاضی برم / گفت رو صبح آی قاضی نیمه شب بیدار نیست
گفت نزدیکست والی را سرای، آنجا شویم / گفت والی از کجا در خانه ی خمار نیست
گفت تا داروغه را گوییم در مسجد بخواب / گفت مسجد خوا بگاه مردم بدکارنیست
گفت دیناری بده پنهان و خود را وارهان / گفت کار شرع ، کار درهم و دینار نیست
گفت از بهرغرامت جامه ات بیرون کنم / گفت پوسیده است ،جز نقشی ز پود و تارنیست
گفت می بسیار خوردی زآن چنین بی خود شدی/ گفت ای بیهوده گو! حرف کم و بسیار نیست
گفت باید حد زند هشیار مردم مست را / گفت آری! لیک هیچکس هشیارنیست