باتوجه به اینکه در جهان امروز در هر گوشه ای از این کره عظیم خاکی مردم درگیر ناآ-
رامی وجنگ هستند شاید راه داشته باشد که ما کمی از صلح وآشتی بگوییم و
اینکه اگر بیاییم واژه هایمان را از جنگ به آشتی برگردانیم و در نوشته هایمان.در
گفتگوهای روزانه مان به جای کلمه شنیع دشمن واژه دوست وبه جای جنگ صلح
وبه جای قهر آشتی را جایگزین سازیم گامی در جهت صلح برداشته ایم.
فرزندانمان این آینده سازان کشور راتشویق کنیم زبانشان را به زیبا گفتن واژه ها
تمرین دهند.واز کلمات به گفته امروزیها "خفن" و ستیزه جویانه دوری کنند .
بتوانیم در روح و روان فرزندان این مرزو بوم با تمدنی چند هزار ساله رخنه کرده و
آینده ای دور از جنگ برایشان آماده کنیم. زیرا اگر همینطور پیش برود ما متاسفانه
با نسلی روبرو هستیم که سرشار از کینه ونفرت وعصبیت است .واین چاره ای
نداردجز باتغییر در فرهنگ گفتمان.
یکروز از مادر ترزا مادر صلح می پرسند که ما می خواهیم راهپیمایی علیه جنگ راه
بیاندازیم شما شرکت می کنید ؟مادر ترزا جواب می دهند :اگر راهپیمایی برای صلح
بود می آمدم.
از قدرت کلام واینکه شکل گفتن چگونه باشد خیلی مهم است که متاسفانه دراین
باب ما کوچکترین توجهی نداریم.ولی وقتی بیاییم در روابط اجتماعی خود که شامل
بچه ها . همسایه.عابر.و............میشود یاد بگیریم از واژگان زیبا ساده و دلنشین
به جای کلمات تندوتیز و تنش زا استفاده کنیم شاید بشود تحولی ایجاد کردو این
نسل را از خشونت و سلاح دور کرد وبرایشان از آشتی گفت از صلح و نوع دوستی
واینکه لطف زندگی در همزیستی مسالمت آمیز می باشد.ودرطول تاریخ کسی با
جنگ و ویرانی دنیا راآباد نکرده وهمیشه به دنبال هر جنگی.جنگی دیگر بپاخاسته
به قول شاعر کردی زبان سعید عبادتیان:
تاگه ر شه نگی ها له ئاله م چمان نه نگی هاله ئاله م
"تافشنگی هست در عالم همانا ننگی است درعالم
وچه شیوا ورسا گفته شاعر چیره دست ونوعدوست کلهر زبان که چاره کار در بیدار-
ی مردم از خواب غفلت وبرداشتن سلاح در سرتاسر جهان است وچه خوبست
برسد روزی که به جز لطف خدا نبینیم که همانا صلح و دوستی است.